Philippines typhoon disaster, insufficient governmental response

This video is called Typhoon Haiyan: At Least 10,000 Dead As Angry Survivors Berate Philippines President Benigno Aquino.

By Mike Head:

Mounting anger at Philippine president’s response to typhoon disaster

16 November 2013

Amid reports of hunger and destitution across the central islands of the Philippines, there is growing popular anger over President Benigno Aquino’s response to the devastation caused by Super Typhoon Yolanda (known internationally as Haiyan). The inadequacy and slowness of the official international response has also become obvious.

Millions of displaced people remain desperately short of food, water, housing and other basic necessities, with some turning to looting to survive. Hospitals lack supplies, leading to fears of disease outbreaks. Distraught families appear regularly on TV news programs, some holding signs reading “Help us” or “We need food.”

“The government has abandoned us to survive on our own … that is why we are angry,” 67-year-old grandmother Dayday Serdena told France24. Another survivor told reporters: “We haven’t received anything, not even a drop of porridge… Are they going to wait for all of us here to get sick and die, one by one, before they do anything?”

In a bid to stem the discontent, Aquino said he would visit Tacloban City, one of the worst-hit locations, today “to show our kababayan (countrymen) that we have not abandoned them, to ease their tension and end their desperation.” Even as he announced the visit from the presidential palace, however, he continued to blame local governments for the scale of the tragedy, accusing them of “giving up” and burdening the national government with unexpected responsibilities.

The government is still attempting to cover up the scale of the human suffering. In an interview with CNN, Aquino ridiculed initial estimates of 10,000 deaths, saying that figure reflected the “emotional trauma” of local officials. He claimed that the toll would more likely be around 2,500. By yesterday, however, the government raised its count to 3,621—still at odds with the UN’s latest estimate of 4,460—with many outlying areas yet to be included. Tacloban town hall officials said the number in that city alone had reached 4,000.

Yesterday, the government’s national disaster council declared that it would take sole control over the release of casualty figures. The regional police chief who made the 10,000 estimate was suspended to undertake “stress debriefing.” One reason for the suppression of information is that two days before the typhoon struck, Aquino grandiosely set a target of “zero casualties”—which only served to disarm local people in the face of the impending onslaught.

A damning feature of the official response is the slow delivery of aid. During the first six days, the government distributed only 50,000 “food packs” containing 6 kg of rice and canned goods each day, covering just 3 percent of the 1.73 million families affected, according to government figures.

Misleading claims are repeatedly made that relief is arriving in devastated areas. For example, on Wednesday, presidential spokesperson Edwin Lacierda said supplies were getting into Tacloban. But a reporter from the Associated Press who drove around the city that day reported there was “no evidence of any organised delivery of food, water or medical supplies, though piles of aid have begun to arrive at the airport.”

Popular outrage has intensified because local populations and authorities are being blamed for the problems. Asked if the quality and speed with which the Aquino administration was responding to the humanitarian emergency would define the presidency, Cabinet Secretary Rene Almendras said: “I don’t think it is an acid test of this administration. This is an acid test of Filipino people… It’s not within the national government’s control, how effectively we can hit the ground.”

There was a torrent of criticism of Aquino as a “brat” and “diva” for walking out of a disaster briefing in Tacloban City last Sunday. Aquino was evidently frustrated by reports about the damage and deaths. “If he can’t take this, maybe he should also walk out of Palace seat,” one social media blogger suggested.

Aquino and Interior Secretary Mar Roxas responded by denouncing media reports of a slow official response as “ridiculous” and trying to bully news organisations into backing the government’s line. “Use your role to uplift the spirits of the Filipino people—to find stories of resilience, hope and faith, and show the world just how strong the Filipino people are,” the president said.

Earlier in the week, Aquino claimed that once the immediate needs of survivors were met, his focus would turn to rebuilding the thousands of homes affected, this time to standards better able to withstand typhoons. He made similar empty pledges after every major disaster during his three years in office, including Typhoon Pablo, which hit Mindanao last year and killed more than 1,000 people. In reality, the worst-affected victims of these catastrophes are invariably among the millions of poor people living in shanties, who have no way of paying for safe accommodation.

These social conditions, combined with the glaring gulf between the wealthy and the working class in the Philippines, as in the rest of the world, are the underlying source of the deepening hostility toward Aquino’s administration. The country’s grinding poverty has continued, but the national corporate elite and global corporations have benefited enormously from his pro-market policies.

Since Aquino took office in 2010, the benchmark stock index has surged nearly 90 percent and foreign direct investment has more than doubled. In recent months, his opinion poll ratings plummeted as his claims of fighting corruption were exposed by revelations that some lawmakers, including his allies, were stealing up to half the money being allocated to local projects from discretionary government funds. (See: “Philippine Senate holds hearing on corruption scandal”).

Thursday’s arrival of the aircraft carrier, the USS George Washington, heading a fleet of seven warships, was generally heralded in the Philippine and Western media as a turning point in the international relief effort, with US helicopters bringing aid to remote areas for the first time.

Given the crisis engulfing the Aquino government, the US military’s arrival is more of a show of force designed to bolster his administration, which has become a spearhead of the Obama administration’s diplomatic and military “pivot” to Asia to counter the rising influence of China. Since President Obama’s inability to visit the Philippines and attend key Asian summits last month, because of the government shutdown in Washington, there have also been vocal concerns within the local ruling elite over the wisdom of Aquino’s role in escalating territorial disputes with China in the South China Sea.

Under the cover of a “humanitarian” intervention, the George Washington task force will conduct extensive operations throughout the central Philippine islands, marking a return of US troops and military assets on a scale not seen since the closure of the giant Subic Bay naval base and Clark air base in 1991-92. The senior US commander in the Philippines, Marine Brigadier General Paul Kennedy, told the BBC that the US aid effort was being stepped up to a level that has “probably never been applied” before.

As if to symbolise the return, the George Washington is moored just off the eastern coast of Samar island, near where US General Douglas MacArthur’s force of 174,000 troops landed in October 1944 to retake the Philippines from Japanese control during World War II.

Seven decades later, the return of the US military to the former American colony this week is also aimed at helping to consolidate American dominance throughout the Indo-Pacific region.

The death toll in the central Philippines continues to mount in the wake of the devastation caused by Typhoon Haiyan. The current official count of the Philippine government National Disaster Risk Reduction and Management Council (NDRRMC) was 4,881 dead as of noon, November 18. This number will continue to increase sharply, as mass casualties in more remote areas begin to be processed: here.

By massively deploying its forces to the islands of Samar and Leyte after their devastation by Typhoon Haiyan, US imperialism is returning to the scene of one of its historic crimes: here.

Washington uses typhoon aid to push for Philippine military bases: here.

12 thoughts on “Philippines typhoon disaster, insufficient governmental response

  1. Pingback: British Typhoon warplanes to Bahraini dictatorship | Dear Kitty. Some blog

  2. Pingback: David Cameron, Philippines disaster and Bahrain dictatorship | Dear Kitty. Some blog

  3. De Filippijnen getroffen door tyfoon Haiyan: de ene ramp verbergt een andere

    Wim De Ceukelaire, 11.11.2013

    Op 8 november trok supertyfoon Haiyan over de centrale eilanden van de Filippijnse archipel en liet daarbij een spoor van dood en vernieling achter. Net zoals bij vele andere rampen gaat het echter niet zomaar om een uit de hand gelopen natuurfenomeen.

    Als windmolens bij Nederland

    Tyfoons horen bij de Filippijnen als windmolens bij Nederland. Deze tropische storm, die men elders in de wereld een cycloon of een orkaan zou noemen, was al de 25e die dit jaar het land aandeed. Vandaar ook de lokale naam Yolanda, met als beginletter de 25e letter van het alfabet. Hoewel de komst van de tyfoon al dagen van tevoren werd aangekondigd, is de vernieling groot. Hele provincies waren dagenlang afgesloten van alle elektriciteits- en communicatienetwerken. Het zal nog dagen duren eer de ware omvang van de ramp duidelijk is.

    Hoe is het mogelijk dat een tyfoon zo’n grote vernieling aanricht? Haiyan was wel degelijk een zeer krachtige storm. Volgens meteorologen is Haiyan nummer vier op de lijst van de krachtigste tyfoons aller tijden. Het zou ook de sterkste zijn die effectief aan land ging. Windstoten bereikten pieken tot 380 kilometer per uur. Dat is veel krachtiger dan orkaan Katrina die in 2005 New Orleans teisterde en ruim krachtig genoeg om glas te verbrijzelen en bomen te ontwortelen.

    Een waarschuwing voor Warschau

    Wie de klimaatonderhandelingen volgt, herinnert zich waarschijnlijk nog hoe vorig jaar in Doha de hoofdonderhandelaar van de Filippijnse delegatie, Yeb Saño, in tranen uitbarstte toen hij de vergadering toesprak. Tyfoon Bopha had net dood en vernieling gezaaid in zijn land en de man smeekte de andere delegaties tevergeefs om iets te doen om de toename van dergelijke klimaatfenomenen af te wenden.

    Toen vorige vrijdag de Filippijnen getroffen werd door supertyfoon Haiyan (lokale naam: Yolanda) was Saño net aangekomen in Warschau voor de klimaattop later deze maand. “Cried all night in my Warsaw hotel room as information on devastation trickled in,” postte hij op zijn twitter account. De frustratie was niet gespeeld. De hele familie Saño woont in Tacloban, een stad die zowat van de kaart werd geveegd.

    Het is verleidelijk om de extreme kracht van Haiyan toe te schrijven aan de wereldwijde klimaatverandering. Toch is voorzichtigheid geboden. Het is niet zo dat het aantal tyfoons toeneemt. Er zijn wel indicaties dat het aantal superkrachtige stormen toeneemt. Haiyan was bijvoorbeeld al de vijfde tyfoon van categorie 5 (de hoogste) die dit jaar de Filippijnen aandeed. Er gaan zelfs stemmen op om nu ook een zesde categorie in te voeren.

    Een toename van de kracht van deze supertyfoons kan wel rechtstreeks te maken hebben met de klimaatverandering. Tyfoons ontstaan en winnen aan kracht boven de oceanen. Het zijn de vochtige, warme luchtstromen boven de oceaan die de brandstof zijn voor de storm. Door de opwarming van de oceanen worden deze stormen dus extra opgeladen alvorens ze landwaarts trekken. Bovendien schijnt hun pad ook grilliger te worden. Bopha trok vorig jaar over het zuidelijke eiland Mindanao en Haiyan over de centrale eilandengroep. Dat zijn streken waar traditioneel niet zo vaak tyfoons voorkomen en waar de bevolking minder goed vertrouwd is met deze natuurfenomenen.

    Hoewel wetenschappers voorzichtig zijn om de verwoestende kracht van Haiyan toe te schrijven aan de klimaatverandering, wijzen ze er wel op dat dergelijke supertyfoons waarschijnlijk zullen toenemen in de volgende decennia. Voor Yeb Saño zijn deze natuurfenomenen dus vooral een waarschuwing voor de risico’s die het Zuiden loopt als de rijke landen de koers niet drastisch wijzigen. “Enough of the farce at the climate talks! We need an emergency climate pathway now. #WarsawCOP19 #SuperTyphoonHaiyan” twitterde hij. Dat belooft wat voor de onderhandelingen later deze maand.


    Bij een natuurramp is de kracht ervan maar één element dat de impact bepaalt. Een krachtige aardbeving zal niet overal evenveel schade aanrichten. Hetzelfde geldt voor een tyfoon. Ook de kwetsbaarheid van de bevolking is van groot belang. Hoe beter de lokale bevolking zich kan beschermen tegen de impact van een natuurramp, hoe minder kans dat er doden en gewonden vallen.

    De hoge dodentol van de ramp in de Filippijnen heeft dan ook vooral te maken met de sociaal-economische achtergrond van het land. Het land kwam niet ongeschonden uit een koloniale geschiedenis van 500 jaar uitbuiting en onderdrukking door respectievelijk Spanje en de Verenigde Staten. Van de Spanjaarden kregen de Filipino’s het katholieke geloof en het feodale grootgrondbezit opgedrongen. De VS introduceerde taal en cultuur om de lokale, goedkope werkkrachten te vormen en ook modernere productiemethoden zoals plantages, mijnbouw en een beperkte industriële activiteit zodat het kon profiteren van de natuurlijke rijkdommen van de eilandengroep.

    Sinds de formele onafhankelijkheid in 1946 is er op dat vlak niet zoveel veranderd. Op het platteland bleef grootgrondbezit immers de dominante eigendomsverhouding terwijl echte economische ontwikkeling in de steden werd gehinderd door de onderdanige houding van de Filippijnse regering ten opzichte van de buitenlandse economische en politieke belangen.

    De eilanden Samar en Leyte, die het hardst getroffen werden, behoren bovendien tot de armste regio’s van het land. De bevolking bestaat er grotendeels uit arme, landloze boeren die in zeer krakkemikkige constructies wonen. Het spreekt voor zich dat die geen verweer hebben tegen de harde wind. Waar gemeenschappen oorspronkelijk konden rekenen op de beschutting van het woud, zijn ze nu overgeleverd aan de elementen. Wouden werden gerooid en maakten plaats voor grootschalige mijnbouw of plantages. Vandaar de alomtegenwoordige kokospalmen in het landschap. Deze uit de kluiten gewassen kamerplanten zijn dan wel een bron van olie en noten, maar bieden geen enkele beschutting.

    Waarschijnlijk is het echter de bevolking van de kuststeden, zoals Tacloban op het eiland Leyte, die het hardst getroffen zijn. Dit soort van provinciesteden zijn eigenlijk semi-rurale gebieden waar de lokale elite en middenklasse woont, naast een overgrote meerderheid van armen die het platteland zijn ontvlucht op zoek naar een inkomen als visser, seizoensarbeider, huishoudhulp, straatverkoper.

    De armsten wonen er in de lager gelegen kustgebieden omdat dit de enige plaatsen zijn waar ze een krotwoning kunnen opbouwen. Ook daar heeft de “vooruitgang” de natuurlijke beschutting door de mangrovebomen doen verdwijnen. Tacloban werd, net zoals andere kustgebieden, overspoeld door een enorme vloedgolf die werd voortgestuwd door de wind. Alles wat niet met metaal of beton was gebouwd, werd gewoon weggespoeld. De meeste slachtoffers van Haiyan ondergingen bijgevolg hetzelfde lot als die van de tsunami op tweede kerstdag van 2004.

    Gepluimde plunderaars

    Inmiddels duikt in de wereldmedia hetzelfde stereotype beeld op dat we te zien krijgen na elke grote ramp in het Zuiden. De lokale bevolking slaat aan het plunderen terwijl er vanuit “overal in de wereld” (lees: het rijke Westen) hulp op gang komt en Amerikaanse mariniers ingevlogen worden. Vervang “Tacloban” door “Port-au-Prince” in de berichtgeving en je waant je in de nadagen van de aardbeving in Haïti in januari 2010.

    Deze voorstelling van de feiten is eigenlijk bijzonder cynisch. Hetzelfde rijke Westen draagt immers een zware verantwoordelijkheid. Het is groot geworden door als een parasiet de kolonies leeg te zuigen. Bovendien is het ontwikkelingsmodel van Europa en de Verenigde Staten, gebaseerd op het ongebreideld gebruik van fossiele brandstoffen, verantwoordelijk voor het fenomeen van klimaatopwarming. De arme Filippino’s werden eeuwenlang uitgezogen. Maar in hun donkerste dagen worden ze voorgesteld als losbandige plunderaars en hulpeloze slachtoffers die zich niet uit de slag kunnen trekken zonder hulp van buitenaf.

    Weerbare volksbeweging

    Gelukkig is de werkelijkheid anders. De Filippijnen kent een krachtige en weerbare volksbeweging die goed ingeplant is in de verste uithoeken van het land. Waar mensen georganiseerd en verenigd zijn, zitten ze heus niet te wachten op hulp van blanke helden. De eerste hulp wordt geboden in de gemeenschap zelf. We kunnen enkel hopen dat de grootscheepse noodhulp van buitenaf geen al te grote schade zal aanrichten aan dit waardevol sociaal netwerk.

    Toen ik twee dagen na de ramp belde met Renato Reyes, de algemeen secretaris van BAYAN, de koepel van de volksbeweging, probeerden ze vanuit Manilla met man en macht om in contact te komen met de lokale afdelingen. Ondanks de communicatieproblemen was duidelijk dat de meeste mensen van lokale ngo’s en sociale bewegingen hun activiteiten nauwelijks hadden onderbroken.

    “Vanuit Manilla proberen we nu een crisiscentrum op te zetten in de stad Cebu, op een centraal eiland dat relatief gespaard gebleven werd”, vertelde Reyes. BAYAN roept nu al haar afdelingen op om geld in te zamelen zodat er vanuit Cebu hulpgoederen naar Samar en Leyte kunnen gebracht worden.

    Net zoals bij elke ramp zijn het de lokale structuren die het beste de weerbaarheid van de bevolking kunnen herstellen. Bovendien zijn het ook deze structuren die zullen blijven bestaan als de grote hulporganisaties weer wegtrekken, die het voortouw zullen nemen in de strijd tegen de grondoorzaken van het onheil en zich samen met de lokale bevolking zullen voorbereiden op de volgende ramp. Door te investeren in het lokale sociale weefsel gaan noodhulp, structurele hulp en preventie hand in hand.

    Wim De Ceukelaire is directeur van Geneeskunde voor de Derde Wereld (G3W).



  4. Pingback: Grassroots movements quit climate conference, protesting against rich countries’ governments | Dear Kitty. Some blog

  5. Pingback: Nigeria’s kidnapped girls, oil and foreign armies | Dear Kitty. Some blog

  6. Friday, 12 February 2016


    THE International Transport Workers’ Federation (ITF) is bringing a complaint against the Philippines over the murder of trade unionists.

    The ITF is joining forces with the National Confederation of Transport Workers’ Unions (NCTU) and the Centre of United and Progressive Workers (SENTRO) to bring a complaint against the government of the Philippines over its failure to adequately investigate the murders and victimisation of a number of trade unionists, including NCTU leader Antonio Petalcorin.

    The complaint, to the International Labour Organisation’s (ILO) Committee on Freedom of Association, said the lack of independent judicial inquiries into these crimes has created a culture of impunity that reinforces a climate of violence and insecurity that has a damaging effect on the exercise of trade union rights.

    These actions and omissions constitute violation of the internationally accepted principles of freedom of association set out in ILO convention 87. In 2012, Antonio Petalcorin, activist and then president of the NCTU, along with two union colleagues, filed a complaint against the director of the Land Transportation Franchising Board of Davao (LTFRB), alleging corruption. Among other things, the petitioners claimed that the director took bribes in exchange for franchise approvals.

    Over the subsequent eight months Petalcorin was shot dead, one of his colleagues was killed and another was subjected to threats and violence forcing him and his wife to go into hiding. The ITF and co-complainants believe these murders are linked to the case against the director and the roles of these men as trade union leaders.

    A police investigation into the possible involvement of the director and/or LTFRB in the murder of Petalcorin was opened but never concluded and no perpetrators have ever been brought to justice for any of these crimes. ITF general secretary Steve Cotton said: ‘The steps taken by the government of the Philippines to investigate these crimes clearly fall woefully short of what is expected in instances of such violence and victimisation.

    ‘We call on the ILO to intervene to make sure justice is done and to put an end to the current approach of the government of the Philippines to the right of workers to freedom of association which is at best apathetic and at worst corrupt.’

    General Secretary of SENTRO Josua Mata added: ‘Workers in the Philippines have been let down by a system and an environment which is allowing anti-worker, anti-union activity to thrive. We can’t stand by and let that continue.’

    Meanwhile, the Centre for Trade Union and Human Rights (CTUHR) has said in a statement that incidences of harassment and intimidation of trade unionists and labour activists dramatically increased in 2015. They based it on cases they documented last year and in the past years.

    Compared to just five cases documented in 2014, in 2015 they recorded at least 35 cases of harassment and intimidation of at least 192 trade unionists, labour activists and staff members of national trade union centres. Violations of workers’ and urban poor people’s civil and political rights also intensified, CTUHR said.

    Their data in 2015 showed a threefold increase in cases of such violations, from 30 cases in 2014 to 91 in 2015. These violations included extra-judicial killings (2 cases), physical assault (7 cases), assault on the picket line (9 cases), divestment and destruction of property (6 cases), grave threat (8 cases), divestment and destruction of properties (6 cases), fabrication of criminal charges (3 cases), arbitrary detention (4 cases) and food blockade (2 cases).

    These cases are not only a continuing but intensifying state policy, said Daisy Arago, CTUHR Executive Director CTUHR. She believed it is intended to suppress independent and progressive trade unionism in the country.

    Of the cases they documented, CTUHR noted that the most frequently harassed in 2015 were staff members of national labour centres Kilusang Mayo Uno (KMU) and Confederation for Unity, Recognition and Advancement of Government Employees (COURAGE).

    They noted further that the attacks follow a pattern: a group of burly men claiming to be from the military would tail the staff members or officers of these workers’ organisations or surprise-visit them at home at various hours, often early in the morning; they would tell the unionists or labour advocates ‘we know what you are doing,’ and then, they would offer ‘assistance’ if the unionists or rights advocate would allow themselves to ‘coopt’ with the state. Often, these ‘military’ men would leave the unionists or advocates their cellphone numbers.

    Labour activists and members of urban poor groups were also targeted for assassination last year. From CTUHR documentation, at least two (one labour organiser and one from the urban poor sector) were extra-judicially killed last year.
    CTUHR also called attention to the government and big capitalists’ ‘use of naked force’ in breaking up workers’ peaceful protests.

    Last year, it noted in one example of this use of naked force, the case of tycoon Lucio Tan’s Tanduay Distillery in Laguna. At least 100 unionists and supporters were manhandled and hurt. Contractual workers of Tanduay Distillers Inc. launched a strike on May 18 last year.

    They suffered several incidents of violent and bloody assaults in which the perpetrators were mostly state agents and ‘goons’ reportedly hired by the Lucio Tan-owned company.

    Even as the Aquino government is announcing that the Philippine economy is among the fastest growing in Asia next to India, China and Vietnam, amidst this ‘growth’, CTUHR emphasised the increasingly insecure and deteriorating working conditions in the country.

    The National Economic and Development Authority (NEDA) said in a press briefing in January that the average full-year growth for 2015 was 5.8 per cent, giving a six-year average real GDP growth of 6.2 per cent. It said that was the highest since the late 1970s.

    But amid all that, CTUHR said major cases of labour standards and rights violations affecting thousands of workers across industries and sectors nearly doubled from 50 cases in 2014 to 90 cases in 2015. In at least 12 cases of retrenchment and closure it documented, some 3,653 workers were displaced and pushed to join the army of unemployed.

    CTUHR said the workers who managed to withstand past attempts to bust their unions are being made to suffer further violations in their struggle to defend or renew their collective bargaining agreements. These violations doubled from seven cases in 2014 to 14 cases in 2015, affecting over 6,000 workers. It involved unions which had been established for years or even decades.


  7. Pingback: New shrew species discovered in Philippines | Dear Kitty. Some blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.