France and Libya, Mali violence

French soldier in Mali with skull mask

This photo of a French Foreign Legion soldier, part of the invasion of Mali, shows the real face of that war.

That war is not “against Al Qaeda terrorism” (supported by the French government in Libya, and still in Syria). It is not for women’s rights, human rights or secularism.

It is in support of a military dictatorship.

It brings death, mainly to Malian civilians.

This war is a neo-colonial war.

By Jean Shaoul:

Libya wracked by protests targeting government and French forces

3 May 2013

Violence is engulfing Libya’s capital city, Tripoli. Coming less than a year after elections that were trumpeted as a vindication of the NATO-led invasion to topple the regime of Muammar Gaddafi, the renewed clashes testify to the tenuous hold that Prime Minister Ali Zeidan’s government has over the war-torn country.

Last week, a car bomb blew up outside the French embassy, wounding two guards and several residents and causing extensive damage to buildings nearby. The bombing was thought to be the work of an Al Qaeda-linked group opposed to the French intervention last January in Mali against Islamist forces that had taken control over the northern part of that country. The previous week, Al Qaeda in the Maghreb (AQIM), Al Qaeda’s North African arm, had threatened retaliation.

Yesterday, a bomb destroyed a police station in the eastern city of Benghazi. There were no casualties.

Only a few days ago, the French parliament voted to extend its military mission in Mali, while the United Nations has raised the prospect of a second “parallel” task force to carry out “anti-terrorist” operations “outside the UN mandate”. This special unit is to be set up primarily by France and will be stationed either within Mali’s borders or elsewhere in West Africa.

French embassies across North Africa had been on high alert since the bomb attack on the United States consulate and a CIA facility in Benghazi in September that killed the US ambassador and three other officials, and particularly after armed militants seized hostages in the In Amenas gas plant in Algeria, demanding a prisoner release and an end to France’s operations in Mali. Thirty-eight civilians were killed in the Algerian army’s botched rescue operation.

France worked closely with Qatar and other Gulf petro-monarchies, which financed, armed and trained Islamist forces to oust Gaddafi, and is currently working with Doha, as well as Ankara and Riyadh, which are backing forces including the Al Nusra Front, which is linked to Al-Qaeda in Iraq, in a sectarian war to overthrow Syria’s president Bashar Al-Assad and isolate Iran.

The NATO war undermined the tenuous equilibrium Gaddafi helped keep among Tuareg and other tribal groups in the Sahara. Together with the influence of regional Islamist groups, boosted by NATO’s decision to place Al Qaeda-linked Libyans in positions of power, this undermined the Malian military’s control over the country’s restive north.

Some of these forces sought to wrest control of Mali and its mineral resources from the French-backed military junta in Bamako, cutting across France’s geo-strategic and commercial interests in Libya and its former colonies in North and West Africa.

France sent its military into Mali to drive out the Islamist and tribal armed forces. Now, Islamist groups ejected from Mali have moved north, crossing the Sahara through Algeria and Niger back into Libya, fuelling a growing insurgency. The cynical policy of using Islamists to advance France’s interests is now backfiring, as it did against the US in Benghazi last year, destabilising the NATO-installed regime.

Foreign Minister Laurent Fabius, who flew to Libya, said France “would work with the Libyan authorities to find out who had carried out the attack.” This may mean the dispatch of French special forces.

In other incidents, at least 200 gunmen have been surrounding the foreign ministry, the interior ministry and the state news agency since Sunday, demanding that officials who had worked for Gaddafi be banned from senior positions in the new government. On Tuesday, they occupied the finance ministry. Policemen also stormed the interior ministry earlier in the week, protesting pay.

There have been growing protests against former regime figures who still hold important positions. Last March, protesters barricaded legislators inside the Congress building for hours, insisting they pass a law prohibiting members of the old regime from holding office. Such a law, depending upon how it is implemented, would affect 80 percent of the National Congress, and if extended to the judiciary would remove almost all the judges.

Crucially, it would affect the cabinet, which includes ministers from the National Forces Alliance, the Muslim Brotherhood’s political wing, and the Justice and Construction Party, as well as so-called independents, regional leaders and some former regime figures. Their confirmation by Congress last October led to angry protests outside the Congress building, which were dispersed by gunfire from the security forces.

Zeidan was a former diplomat who fell out with Gaddafi in 1980 and lived in exile in Switzerland where he worked as a lawyer. He was one of the founding members of the National Front for the Salvation of Libya (NSFL), which worked for the armed overthrow of the Libyan regime in the 1980s, backed by Saudi Arabia and the CIA.

In 2011, he served as the National Transitional Council’s European envoy and played a key role in persuading French president Nicolas Sarkozy to support the anti-Gaddafi forces. His party came second in the elections after the National Forces Alliance.

The NATO-led neo-colonial invasion of Libya in 2011 cut oil output, its primary source of revenue, to virtually zero and destroyed much of the country’s infrastructure. As a result, the economy contracted by more than 40 percent in 2011, from which it has yet to recover. Libya already suffered from massive social inequality, 50 percent youth unemployment, large economic disparities between the regions, and corruption. All of these problems were exacerbated by the war, which forced a million people to flee their homes.

Libya now functions as a global weapons bazaar, sending arms and fighters to Syria and other conflict areas. Within Libya, there are hundreds of militias, many affiliated to Al Qaeda, which fought in the NATO war against the Gaddafi regime.

These armed brigades now fight pitched battles against rival groups for “zones of influence” in Libya’s towns and cities. There were particularly deadly clashes in Zintan and Zuara over who should guard the oil and gas complex in Western Libya belonging to Mellitah, a joint venture between Libya and Eni, the Italian energy group, before the army restored order.

A recent report from the International Crisis Group spells out Libya’s pervasive insecurity. Armed gangs proliferate and lawlessness abounds. There is no functioning justice system in many parts of the country. Armed groups, originally sanctioned by Libya’s Transitional National Council, continue to run prisons and enforce their own summary justice systems, including assassinations, torture, abductions, and attacks on government forces.

The government is trying to cut the flow of men and weapons into its southern border region with the help of surveillance equipment supplied by Washington, which has set up a base for drones in Niger, from which it can monitor Mali and Libya. The Libyan government has also completed a 108-mile trench through its southwest desert border area to deter smugglers.

Zeidan is seeking to clear the militias out of the eastern port city of Benghazi, where attacks by Islamist militants are on the rise, but lacks the armed forces to do so. As of last December, the US has been supplying Libya with drones and an Orion electronic warfare aircraft to help it gain control of the city.

The government has launched a crackdown on the militias in Tripoli, with security forces stationed throughout the city. They have emptied several illegal detention centres and seized 36 bases used by the militias.

The continuation of these conflicts and the descent into street fighting expose as a lie the justification for the NATO-led war for regime change—that it would bring democracy and human rights—and the so-called left groups that supported it. These were convenient fictions behind which the US and its allies could advance their interests—by taking control of Libya’s oil wealth.

Nicolas Sarkozy was cheered in Tripoli on a recent visit. But the former French president could soon fall from grace if his alleged dark dealings with Gadaffi come to light: here.

The security situation in the Libyan city of Benghazi continues to deteriorate: here.

13 thoughts on “France and Libya, Mali violence

  1. Bombs hit two police stations

    LIBYA: Two police stations were hit by bomb attacks in Benghazi in the early hours of today morning, though no injuries were reported.

    The British Foreign Office said that it was withdrawing some of its embassy staff from the country due to the deteriorating security situation.

    Also today, a three-floor building collapsed in Tripoli, killing five people and sparking anti-governent protests.


  2. Pingback: G4S mercenaries’ Mali war profits | Dear Kitty. Some blog

  3. Car bomb near hospital kills 9

    LIBYA: A security official said today that a car bomb that exploded near a hospital has killed at least nine people, including three children, in the eastern city of Benghazi.

    Abdel-Salam al-Barghathi said that the car was parked outside a bakery near the city’s main hospital when the blast occurred.

    He said that 13 people were also wounded in the attack.


  4. Nederlandse leger naar Mali?

    Er is sprake van mogelijke deelname van Nederlandse militairen aan een VN-missie in Mali. Wat weten wij van Mali en de gevaren daar? Daarover is al in 2011 een brochure verschenen die is geschreven in opdracht van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding. De brochure is gratis verkrijgbaar op de website van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) onder de titel “Jihadisme in Noordelijk Afrika – drijfveren, daden en deelgenoten van AQIM en Boko

    De brochure is geschreven door het CDA kopstuk de heer Brinkel en mevrouw Ait-Hida. Het is helaas een onbetrouwbare brochure waarin het Nederlandse publiek wordt misleid. De bevrijdingsbeweging voor de voormalige Spaanse Sahara, het Frente Polisario, wordt op suggestieve en lasterlijke wijze in verband gebracht met Al Qaida in de Maghreb. Dat doet men door middel van kaarten en teksten. Het doel is kennelijk om het Nederlandse publiek te beïnvloeden ten gunste van de Marokkaanse positie ten aanzien van de situatie in Noordelijk Afrika.

    Hieronder volgt een bespreking van de aanwijzingen van opzettelijke misleiding in de brochure.
    De brochure is te downloaden op:

    Om te beginnen moet worden gewezen op de kaarten in de brochure. Op pagina 4 staat fig. 1.1 waarin een kaartje is afgebeeld met de invloedgebieden van Al Qaida in de Maghreb (AQIM) en Boko Haram. Op dat kaartje is een grens aangegeven tussen Marokko en de Westelijke Sahara maar beide gebieden worden aangeduid met het enkele woord “Morocco” dat over de aangegeven grens is geschreven. Onder het kaartje staat: “Bron: National Geographic. Bewerkt door de auteurs.” Op de kaarten van National Geographic die op het internet te vinden zijn wordt echter wel degelijk een onderscheid gemaakt tussen West-Sahara en Marokko. Zie:

    De auteurs hebben kennelijk zelf de aanduiding “Morocco” geplaatst over Marokko en West-Sahara. Deze fundamentele wijziging van de politieke landkaart van Afrika wordt niet gemotiveerd. De aanduiding van West-Sahara als Marokkaans gebied is in lijn met de Marokkaanse zienswijze en
    propaganda. West-Sahara is geen Marokko. Het gebied staat bij de UN op de lijst van “niet-zelf besturende gebieden” en wordt beschouwd als een “nog niet gedekoloniseerd gebied”. De Marokkaanse claim mist elke grond. Zie voor een bespreking hiervan o.a. het rapport van juristen in New York:

    Click to access 20072089-ReportonLegalIssuesInvolvedintheWesternSaharaDispute.pdf

    Op het kaartje is door de auteurs de invloedsfeer van Al Qaida in de Maghreb (AQIM) aangegeven. Daarbij wordt het centrum geplaatst in de zuid Algerijnse regio Tindouf op de plek waar de Saharaanse vluchtelingenkampen te vinden zijn. Waarom het centrum van de AQIM zich daar zou bevinden wordt niet duidelijk gemaakt. De AQIM is vooral actief in het bergachtige noorden van Algerije en in de woestijngebieden van Mauretanië, Mali en Niger. (De brochure is verschenen *voordat* drie westerse hulpverleners uit het vluchtelingenkamp Rabouni werden ontvoerd. Dat is tot nu toe de enige AQIM gerelateerde gebeurtenis in de regio Tindouf waarvoor overigens het Polisario Marokkaanse geheime diensten verantwoordelijk heeft gesteld. De slachtoffers zijn inmiddels weer thuis.) Het plaatsen van het centrum van AQIM activiteiten op de plek van Saharaanse vluchtelingenkampen waar de regering in ballingschap van de Saharaanse republiek is gevestigd, is volstrekt in lijn met de Marokkaanse propaganda. Dat de Nederlandse Nationaal Coördinator terreurbestrijding zich zo laat gebruiken voor Marokkaanse propaganda is geen geruststellende

    Op pagina 21 en pagina 58 van de brochure staat nog een kaart met een andere onjuiste aanduiding van West-Sahara. Er wordt hier wel een onderscheid gemaakt tussen Marokko en de West-Sahara maar de vermelding is: “Western Sahara (Morocco)”. De suggestie die wordt gewekt is dat West-Sahara een provincie is van Marokko, of dat in ieder geval het administratieve bestuur van de West-Sahara door Marokko wordt gevoerd. Dat klopt ook niet. Marokko bezet niet eens het hele gebied dat West-Sahara omvat, een vijfde deel is onder controle van het Front Polisario en daarom kan Marokko het administratieve bestuur daar onmogelijk uitvoeren. Ook bij deze kaart is als bron National Geographic vermeld. Er staat wel bij “Bewerkt door de auteurs” maar waarom wordt niet uitgelegd.

    Dat waren de kaartjes. De tekst geeft nog ernstiger misleiding te zien.

    Op pagina 35 merken de auteurs terecht het volgende op: “om politieke redenen kan het de Marokkaanse regering zeer goed uitkomen om Polisario te verbinden aan een terroristische organisatie.” En vervolgens doet men daar zelf aan mee door een persbericht van het AFP te citeren over een criminele groep die “Polisario” zou heten maar dat niet het Polsiario is. Het AFP is een Frans staatspersburo, het land dat Marokko bijstaat in zijn strijd tegen het Saharaanse onafhankelijkheidstreven, onder andere met bombardementen door de Franse luchtmacht.

    De mogelijke Marokkaanse betrokkenheid bij terreuraanslagen van AQIM blijft in de brochure onbenoemd maar daarvoor moeten Algerijnse en Saharawi bronnen worden gebruikt. Die gebruikt deze brochure niet. Als bronnen gebruiken de auteurs wel het European Strategic Intelligence and
    Security Centre (ESISC) van de heer Moniquet, een voormalig Frans geheim agent. Dat bedrijf heeft Marokko als klant en werkt overigens zonder benodigde vergunning. Zie:

    In de noten staan een paar websites als bron genoemd en die zijn onthullend.
    In noot 156, pagina 36 wordt verwezen naar de website http://www.Polisario-drogue maar die bestaat niet. Het moet waarschijnlijk zijn:
    en dat is een pagina op de Marokkaanse website en dat is een propaganda website die op volle oorlogsterkte desinformatie over de vijand verspreid. De Marokkaanse website, genoemd in noot 114 op bladzij 28 is een valse-vlag website waarvan het adres sprekend lijkt op Saharaanse website In het adres zit alleen een verschil van een o, maar de inhoud verschilt als de dag van de nacht.

    Het is betreurenswaardig dat de informatievoorziening van de Nederlandse overheid aan het Nederlandse publiek over de gevaren in Noord-Afrika en Mali door de Marokkaanse visie wordt overheerst. Deze brochure is zeer eenzijdig. Er is geen informatie ingewonnen bij het Polisario en Algerije. Men heeft zich laten misbruiken voor Marokkaanse propaganda. Dat is schadelijk voor de verhouding met Algerije dat een sleutelrol heeft in Noord-Afrika bij de strijd tegen AQIM. Het Nederlandse publiek en ook militairen die eventueel worden uitgezonden worden met zulke misleidende brochures op achterstand gezet.

    Frank Willems

    Bron: de Vredeslijst 03-07-2013


  5. Pingback: Spanish governmental anti-refugee cruelty | Dear Kitty. Some blog

  6. Pingback: Libyan regime sends refugees to torture jails | Dear Kitty. Some blog

  7. Pingback: Mali dictator victims’ mass grave discovered | Dear Kitty. Some blog

  8. Pingback: Tony Blair outsourced torture to Gaddafi’s Libya | Dear Kitty. Some blog

  9. Pingback: More Libyan blood for more Libyan oil? | Dear Kitty. Some blog

  10. Pingback: Paris massacre of Algerians, 1961 | Dear Kitty. Some blog

  11. Pingback: European Union wants ‘Turkish’ anti-refugee deals with Africa, Middle East | Dear Kitty. Some blog

  12. Pingback: European Union moving to militarism | Dear Kitty. Some blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.